Waarom doen mantelzorgers dat?
Wie voor een ouder, een partner, een kind of een ander familielid zorgt, doet dit op grond van persoonlijke motieven, de relatie die hij/zij met de betreffende persoon heeft, de affectie die hij/zij voor hem of haar voelt, ... Hij/zij wil zich verantwoordelijk voelen voor de zorgbehoevende persoon. Deze inzet en affectie kunnen niet door institutionele zorg (ziekenhuizen, rusthuizen, rust- en verzorgingstehuizen, ...) worden vervangen.
Daarnaast heb je ook mantelzorgers die voor hun naasten zorgen vanuit een moreel plichtsbesef. Opvallend is het feit dat degenen die het doen vanuit een verplichting het veel minder lang volhouden dan degenen die het doen uit liefde of vriendschap.
Hierbij dient er ook op gewezen te worden dat mantelzorg iets is waarvoor je niet vrij kiest. Meestal is het de aanwezigheid van een zorgbehoevende in je gezin, familie, vriendenkring of buurt die je ertoe verplicht om voor die persoon te zorgen. Wanneer iemand uit je directe omgeving plots ernstig ziek wordt, heb je natuurlijk wel de keuze om al dan niet die zorg op te nemen. Maar als het jou gevraagd wordt, is het moeilijk(er) om het te weigeren. In het boek ‘Grenzen aan mantelzorg’ staat een mooi citaat hierover: “Mantelzorger zijn is geen vrijwillige beslissing, maar mantelzorgers worden wel verwacht de mantelzorg in vrijwilligheid uit te oefenen.”